Albinizm występuje rzadko u wszystkich zwierząt, w tym u psów, i wiele osób łatwo myli psy białowłose lub psy wykazujące formy albinizmu z psami albinosami. Jednak prawdziwy albinizm jest chorobą genetyczną, w której pigmentacja oczu, sierści i skóry jest całkowicie nieobecna.
Ważną różnicą między psami o białej sierści i psami albinosami jest to, że psy o białej sierści dają kolor biały, podczas gdy albinosy tylko pojawić się biały ze względu na brak pigmentacji. Całkowicie białe psy mają markery genetyczne, w których biały pigment maskuje lub tłumi wszystkie inne kolory. Z drugiej strony albinizm jest spowodowany brakiem zarówno melaniny, jak i enzymów, które ją wytwarzają. To powiedziawszy, niektóre psy wykazują cechy albinizmu, nie będąc prawdziwymi albinosami.
Poniżej przyjrzymy się tym różnicom bardziej szczegółowo i zobaczymy, co naprawdę czyni psa albinosem albinosem. Zanurzmy się!
Psy albinosy lub psy z formą albinizmu nie są w stanie wytworzyć wystarczającej ilości melaniny. Biały to kolor; Albinizm to brak koloru. Zdjęcie: mi_pequena_luna na Instagramie.
Jak poznać, że masz psa albinosa?
Bez badań genetycznych albinosy można określić jedynie poprzez dokładne sprawdzenie ich nosa i oczu. Tak jak koty albinosy , oczy i tkanka otaczająca oczodoły psów albinosów mogą mieć różowawy odcień. Róż w oczach i na skórze nie jest jednak prawdziwym różem. To, co wydaje się różowe, jest w rzeczywistości wynikiem rozproszonego przepływu krwi w tych obszarach.
Oczy psów i kotów są w stanie przetworzyć znacznie więcej dostępnego światła niż oczy ludzkie. Nie tylko dlatego mają znacznie lepsze widzenie w nocy, ale także dlatego, że ich oczy wydają się czerwone na zdjęciach z lampą błyskową. To, co w oczach zwykłego psa postrzegamy jako różowe lub czerwone, to po prostu nadmiar światła odbijanego z powrotem przez naczynia krwionośne w jego oczach.
Różowy kolor oczu, nosa i skóry psa albinosu, zwłaszcza wokół oczu i ust, będzie wydawał się bardzo blady, a nawet wyblakły. Oczy psa albinosa mogą zachować niewielką pigmentację, ale to zabarwienie również jest blade lub półprzezroczyste. Brak melaniny i pigmentacji w skórze psa naraża te psy na większe ryzyko zarówno oparzeń słonecznych, jak i rozwoju niektórych nowotworów skóry.
To jest Gohan, pies-albinos. Zwróć uwagę na brak koloru na nosie i wokół oczodołów. Zdjęcie wykonał pies gohan w Tumblrze.
Częściowy albinizm u psów
Niektóre psy mogą wyglądać na prawdziwych albinosów, ale zachowują pewną pigmentację, zwykle najbardziej zauważalną na nosie lub brzuchu. Nazywa się to częściowym albinizmem, ale ponieważ w rzeczywistości istnieje wiele melanin, u psów możliwa jest szeroka gama albinizmów.
To powiedziawszy, w przypadku częściowego albinizmu psy wytwarzają tylko niewielką ilość melaniny, która wystarcza jedynie do wytworzenia ograniczonego ubarwienia. Z wyjątkiem małych obszarów pigmentacji – czy to w oczach, skórze, czy sierści – pozostałości zachowają wyjątkowo blady, pozbawiony koloru wygląd.
Oczy i skóra psów albinosów mogą wydawać się różowe, ale jest to rozproszony kolor naczyń krwionośnych. Opublikowane przez życie pitbulli na Tumblrze.
Wzory sierści czasami mylone z albinizmem
Ograniczone ubarwienie u psów innych niż albinosy powoduje powstanie dwóch wzorów sierści, z których każdy daje ograniczone próbki kolorów na sierści i skórze psa. Wzory te są znane w standardach ras i klubach kynologicznych jako srokate i merle. Psy srokate mają przeważnie białą sierść z dużymi plamami lub plamami ciemnego zabarwienia. Psy o sierści merle wykazują plamy lub plamy koloru nie tylko na sierści, ale także na skórze.
Psy o sierści merle są również podatne na heterochromatyczne (różnokolorowe) oczy. Podobnie jak w przypadku białych kotów, geny odpowiedzialne za kolor sierści, zdrowie oczu i uszu nie są ze sobą powiązane przyczynowo, dlatego też u psów białych i albinosów niekoniecznie występuje większe ryzyko urodzenia się ślepego lub głuchego. Jednak rzadka kombinacja genetyczna, znana jako double merle, niesie ze sobą nieodłączne ryzyko dla zdrowia.
Psy rasy double merle można łatwo pomylić z psami albinosami. W przeciwieństwie do prawdziwych albinosów, które poza wrażliwością na światło są ogólnie zdrowe, psy z podwójną sierścią merle są bardziej narażone na głuchotę i ślepotę.
Ten piękny pies to Keller, owczarek australijski double merle. Jej właścicielka bardzo poruszająco pisze o trudnościach i problemach zdrowotnych psów rasy double merle, których nie należy mylić z albinosami. Zdjęcie: allaussies na Tumblrze.
Wrażliwość na światło u psów albinosów
Melanina ma wiele zastosowań w organizmie, poza zapewnianiem pigmentacji. Obecność melaniny w oczach pozwala psom przetwarzać i filtrować światło. W przypadku prawdziwego psa albinosa bezpośrednie światło słoneczne może powodować ból oczu, który powoduje mrużenie oczu. Prawdziwe psy albinosy powinny mieć minimalną i starannie kontrolowaną ekspozycję na bezpośrednie działanie promieni słonecznych.
Filtracja światła nie jest jedynym celem melaniny. Zapewnia skórze i ciału naturalną ochronę przed słońcem, a także wspomaga zdolność organizmu do zwalczania infekcji. Psy albinosy są również znacznie bardziej podatne na oparzenia słoneczne i rozwój nowotworów skóry ze względu na ich wyjątkową nadwrażliwość na światło.
Zwróć uwagę na bladoróżowy kolor skóry wokół oczu i nosa tego albinosa maltańskiego. Zdjęcie: eunjishere na Instagramie.
Wniosek
Chociaż albinizm jest rzadki, nie ogranicza się do żadnej konkretnej rasy psów. Główna różnica między psami o białej sierści a psami albinosami polega na tym, że psy o białej sierści wytwarzają kolor biały za pomocą markerów genetycznych, w których biały pigment maskuje lub tłumi wszystkie inne kolory. Albinosy wydają się białe tylko z powodu braku pigmentacji.
Mamy nadzieję, że ten artykuł pomógł wyjaśnić różnice między psami albinosami i całkowicie białymi.
Dowiedz się więcej o psach z Mydogs.blog:
